خیلیا رو می بینم که تعداد بالای فالورهای اینستاگرام شون اون ها رو مجاب کرده که یه کانال تلگرام راه بندازن اما غافلگیرانه کانال تلگرام شون با وجود تبلیغ ها و درخواست های مکررشون برای فالورها جذاب نیست و نمی تونه به عدد قابل توجهی برسه.
فکر میکنم بین این موضوع و حمله به صفحات آدم های مشهور توسط بخشی از ایرانیا یه انگیزه مشترک وجود داره.
بچه که بودیم می نشستیم پای برنامه کودک، مجری می گفت بچه های خوب انقد نزدیک تلوزیون نشینید برید یکم عقب تر، ما هم به این خیال که داره تماشامون میکنه می رفتیم عقب و کلی ذوق می کردیم! تا اینکه بعدتر فهمیدم تلوزیون یه رسانه یک طرفست! ما مهناز افشار، شهاب حسینی، علی کریمی رو تو تلوزیون می دیدیم اما هیچ وقت نمی تونستیم خودمون رو بهشون معرفی کنیم، زنده یا مرده شخص ما تاثیر و تغییری تو نوع کار اونها نداشت تا اینکه شبکه های اجتماعی اومدن! حالا من می تونستم خودم رو به اونهایی که همه عمر می شناختم شون و اونا هیچ اطلاعی از وجود من نداشتن معرفی کنم! می تونستم درموردش نظر بدم براشون ابراز وجود کنم و وقتی میدیدم چقدر مغرورانه برخورد میکنن با فحاشی به عصبانیت و واکنش وادارشون کنم و این لذت بخش بود.
چیزی که کانال تلگرام نداره همین واکنش دو طرفست، تمام چیزی که ما با ذوق به سمتش اومدیم و حالا نمی خوایم که از دستش بدیم.